4 cd's in een luxe doos.

Bestelcode: S11 - Omgaan met pijn en lijden

Kosten 17,50 euro
(excl. 3,50 euro verzendkosten)

Om genezing in onze ziel te kunnen ervaren, moeten we vaak door pijn en lijden heen. Hoe voorkom je dat je gevangen zit in pijn en geblokkeerd wordt door zelfmedelijden? Wat is het verschil tussen lijden ondergaan en het echt verwerken van je pijn en verdriet? Wat betekent het dat Jezus onze pijn heeft gedragen? Op welke manier maakt lijden ons leven beter en niet bitter?

Sommige christenen zeggen dat alle pijn van de ziel wordt genezen op het moment dat iemand christen wordt. Ze ontkennen dat een christen moet leren omgaan met verdriet en lijden. Leanne Payne meent dat dit idee voortkomt uit het vervreemd-zijn van onze eigen ziel (Gods Tegenwoordigheid geneest, p. 197). Een ander probleem is dat we te gemakkelijk accepteren dat lijden tot zondige reacties als woede, jaloezie en haat leidt. Hulpverleners spreken over het belang van ‘in contact komen met je gevoelens', maar deze gevoelens kunnen heel vernietigend zijn. Psychologische verklaringen helpen ons dan niet verder. Leanne vertelt over het genezingsproces van Patsy (een PCM-teamlid):

‘Om heel te kunnen worden moest haar diepe angst, verdriet, schaamte, woede, behoefte aan liefde, enzovoort worden erkend (...) Ze kon deze gevoelens en de wortels ervan niet langer onderdrukken of ontkennen. Maar dan komt de vraag boven wat we met deze gevoelens moeten doen wanneer ze eenmaal naar boven komen. Omdat ze niet wist hoe ze deze gevoelens door Christus kon laten overnemen in zijn sterven voor haar, projecteerde ze die naar buiten toe op degenen die het dichtst bij haar stonden. Toen keerde ze deze gevoelens weer naar binnen toe met een diepe woede naar zichzelf' (Gods Tegenwoordigheid geneest, p. 193-4)

Patsy bleef in het proces steken en viel in haar pijn terug naar ‘het woedende kind', ‘het verdrietige kind' of ‘het verworpen kind' en werd dan overspoeld door haar gevoelens. Ze richtte haar pijn op anderen en beschadigde hen, of ze sloeg het naar binnen en dan was het resultaat zelfmedelijden en woede.

Het vermogen om de pijn te durven voelen vormt vaak een wezenlijk deel van de genezing. ‘Het slachtoffer heeft dit tot nu toe onderdrukt en ontkend, juist omdat het zo pijnlijk was. Maar nu moet het eruit komen. Hij moet begrijpen dat er een plaats is waar hij met de pijn naar toe kan gaan, wanneer hij bij het kruis wil staan en de pijn wil voelen; dat er een einde is aan de pijn. Deze schijnbaar eindeloze pijn is de manier waarop hij in contact komt met de tot nu toe onderdrukte mengeling van verdriet, angst, boosheid, woede en schaamte die achter zijn depressie schuilgaat, en het benoemt' (p. 195).

Patsy ging de innerlijke pijn uit de weg door dwangmatig activisme. Daardoor hield ze niet alleen de pijn op afstand, maar ook God. Zo blokkeerde ze haar genezingsproces. Ze moest leren middenin het lijden rechtop te gaan staan en de pijn te voelen, terwijl en net zo lang tot God te bidden tot er hulp kwam. Leanne zegt: ‘Soms kan dat een tijdje duren, maar het komt altijd.' Patsy moest leren de pijn in het kruis te laten stromen, net als haar zonden.

‘Als een mens heel wil worden moet hij (...) zijn pijn en lijden naar het kruis van Christus brengen en daar erkennen dat Christus gestorven is om juist dat lijden in zich op te nemen' (p. 193). Leanne noemt dit proces ‘louterend lijden'.

Ook Mario Bergner schrijft hierover in zijn boek Herstel de liefde (p. 46-47):

‘Ik (...) hield ermee op te zwelgen in medelijden met het verwonde jongetje in mij. Toen ik mezelf toestond de pijn te voelen voor Jezus, tot Hem ging roepen, de pijn ging voelen, begon de genezing te komen. Dit verdriet duurde een paar maanden. Opnieuw was het beeld van Jezus die aan het kruis stierf om alle zonde en pijn van een gebroken, gevallen wereld in zijn lichaam op te nemen mijn enige troost. Er was een plaats waar ik met mijn pijn naar toe kon gaan. Tegen het einde van deze periode kwam er een andere vorm van verdriet boven: verdriet over mijn zonde (...)

De grens tussen zelfmedelijden en verdriet is niet altijd zo gemakkelijk te trekken. Clay McLean heeft zes belangrijke verschillen tussen de twee aangegeven.

ZELFMEDELIJDEN                                    VERDRIET

1.   Vernietigend                                         1.    Genezend

2.   Zwak en zeurend; doet nooit               2.    Versterkend en verbaal;

      een heldere uitspraak over                         doet heldere uitspraken over

      waarheid                                                     legitiem verlies en bijbehorende gevoelens

3.   Draait rond in een spiraal                     3.    Kijkt naar buiten, uit het ik en richt

      naar beneden                                              zich op God

4.   Doet niet de basisdingen                     4.    Doet de basisdingen;

      om te overleven -                                        reageert op een volwassen manier

      geen gebed, luistert niet naar God,            op God, het ik en anderen

      gaat niet om met de basiszaken

5.   Dramatiseert het verleden                   5.    Echte communicatie over pijn

                                                                          aan het ik, God en vertrouwde vrienden

6.   Verzamelt wonden                               6.    Objectiveert wonden zonder deze te

                                                                          ontkennen

Zelfmedelijden valt onder het praktiseren van de aanwezigheid van de ‘oude mens', het vleselijke ik, verdriet hebben is het vermogen om pijn te hebben, terwijl je tegelijkertijd de tegenwoordigheid van God praktiseert. Je pijn uiten is een legitieme behoefte voor de verwonde mens, en de genade en toestemming om dit te doen moet hem of haar gegeven worden. Net als de Psalmdichters of Job moet iedere christen echt verlossend lijden voor Gods aangezicht omarmen.'